Mezmurlar 77

לַמְנַצֵּ֥חַ עַֽל־ידיתון¹ לְאָסָ֥ף מִזְמֽוֹר׃

Haykırışım Tanrı’yadır! Yardım için, beni duysun diye Tanrı'ya haykırırım.

¹קוֹלִ֣י אֶל־אֱלֹהִ֣ים וְאֶצְעָ֑קָה קוֹלִ֥י אֶל־אֱ֝לֹהִ֗ים וְהַאֲזִ֥ין אֵלָֽי׃

Sıkıntılı günde Efendi’yi aradım. Geceleyin elimi açtım ve gevşemedi. Canım teselli edilmeyi reddetti.

¹בְּי֥וֹם צָרָתִי֮ אֲדֹנָ֪י דָּ֫רָ֥שְׁתִּי יָדִ֤י ׀ לַ֣יְלָה נִ֭גְּרָה וְלֹ֣א תָפ֑וּג מֵאֲנָ֖ה הִנָּחֵ֣ם נַפְשִֽׁי׃

Tanrı'yı anıyorum ve inliyorum. Yakınıyorum ve ruhum bunalmış durumda. Selah.

¹אֶזְכְּרָ֣ה אֱלֹהִ֣ים וְאֶֽהֱמָיָ֑ה אָשִׂ֓יחָה ׀ וְתִתְעַטֵּ֖ף רוּחִ֣י סֶֽלָה׃

Göz kapaklarımı açık tutuyorsun. Konuşamayacak kadar çok sıkıntılıyım.

¹אָ֭חַזְתָּ שְׁמֻר֣וֹת עֵינָ֑י נִ֝פְעַ֗מְתִּי וְלֹ֣א אֲדַבֵּֽר׃

Eski günleri, geçmiş devirlerin yıllarını düşünmekteyim.

¹חִשַּׁ֣בְתִּי יָמִ֣ים מִקֶּ֑דֶם שְׁ֝נ֗וֹת עוֹלָמִֽים׃

Gece ilahimi hatırlıyorum. Kendi yüreğimi düşünüyorum; ruhum inceden inceye soruyor:

¹אֶֽזְכְּרָ֥ה נְגִינָתִ֗י בַּ֫לָּ֥יְלָה עִם־לְבָבִ֥י אָשִׂ֑יחָה וַיְחַפֵּ֥שׂ רוּחִֽי׃

“Efendi bizi sonsuza dek mi reddedecek? Bir daha lütuf göstermeyecek mi?

¹הַֽ֭לְעוֹלָמִים יִזְנַ֥ח ׀ אֲדֹנָ֑י וְלֹֽא־יֹסִ֖יף לִרְצ֣וֹת עֽוֹד׃

O’nun sevgi dolu iyiliği sonsuza dek mi yok oldu? Nesiller boyunca verdiği söz boşa mı çıkıyor?

¹הֶאָפֵ֣ס לָנֶ֣צַח חַסְדּ֑וֹ גָּ֥מַר אֹ֝֗מֶר לְדֹ֣ר וָדֹֽר׃

Tanrı lütufkâr olmayı unuttu mu? Merhametini öfkeyle geri mi çekti?” Selah.

¹הֲשָׁכַ֣ח חַנּ֣וֹת אֵ֑ל אִם־קָפַ֥ץ בְּ֝אַ֗ף רַחֲמָ֥יו סֶֽלָה׃

Sonra şöyle düşündüm: “Yüceler Yücesi'nin sağ elinin yıllarını anacağım.”

¹וָ֭אֹמַר חַלּ֣וֹתִי הִ֑יא שְׁ֝נ֗וֹת יְמִ֣ין עֶלְיֽוֹן׃

Yah'ın yaptıklarını hatırlayacağım; çünkü senin eski harikalarını anarım.

¹אזכיר² מַֽעַלְלֵי־יָ֑הּ כִּֽי־אֶזְכְּרָ֖ה מִקֶּ֣דֶם פִּלְאֶֽךָ׃

Ben de senin bütün işlerin üzerinde derin derin düşünürüm, yaptıklarını dikkate alırım.

¹וְהָגִ֥יתִי בְכָל־פָּעֳלֶ֑ךָ וּֽבַעֲלִ֖ילוֹתֶ֣יךָ אָשִֽׂיחָה׃

Senin yolun, ey Tanrı, kutsal yerdedir. Hangi ilâh Tanrı kadar büyüktür?

¹אֱ֭לֹהִים בַּקֹּ֣דֶשׁ דַּרְכֶּ֑ךָ מִי־אֵ֥ל גָּ֝ד֗וֹל כֵּֽאלֹהִֽים׃

Sen harikalar yaratan Tanrı’sın. Gücünü halklar arasında bildirdin.

¹אַתָּ֣ה הָ֭אֵל עֹ֣שֵׂה פֶ֑לֶא הוֹדַ֖עְתָּ בָעַמִּ֣ים עֻזֶּֽךָ׃

Halkını kolunla, Yakov ve Yosef’in oğullarını kurtardın. Selah.

¹גָּאַ֣לְתָּ בִּזְר֣וֹעַ עַמֶּ֑ךָ בְּנֵי־יַעֲקֹ֖ב וְיוֹסֵ֣ף סֶֽלָה׃

Sular seni gördü, ey Tanrı. Sular seni gördü ve çalkalandı. Derinlikler de sarsıldı.

¹רָ֘א֤וּךָ מַּ֨יִם ׀ אֱֽלֹהִ֗ים רָא֣וּךָ מַּ֣יִם יָחִ֑ילוּ אַ֝֗ף יִרְגְּז֥וּ תְהֹמֽוֹת׃

Bulutlar suyunu boşalttı. Gökler gök gürültüsüyle ses verdi. Okların da etrafta ışık çaktı.

¹זֹ֤רְמוּ מַ֨יִם ׀ עָב֗וֹת ק֭וֹל² נָתְנ֣וּ שְׁחָקִ֑ים אַף־חֲ֝צָצֶ֗יךָ יִתְהַלָּֽכוּ׃

Gürleyişinin sesi kasırgadaydı. Şimşekler dünyayı aydınlattı. Yer titredi ve sarsıldı.

¹ק֤וֹל רַעַמְךָ֨ ׀ בַּגַּלְגַּ֗ל הֵאִ֣ירוּ בְרָקִ֣ים תֵּבֵ֑ל רָגְזָ֖ה וַתִּרְעַ֣שׁ הָאָֽרֶץ׃

Senin yolun denizden geçiyordu; yolların büyük sulardaydı. Ayak izlerin belli değildi.

¹בַּיָּ֤ם דַּרְכֶּ֗ךָ ושביליך² בְּמַ֣יִם רַבִּ֑ים וְ֝עִקְּבוֹתֶ֗יךָ לֹ֣א נֹדָֽעוּ׃

Moşe ve Aron’un eliyle, halkını sürü gibi güttün.

¹נָחִ֣יתָ כַצֹּ֣אן עַמֶּ֑ךָ בְּֽיַד־מֹשֶׁ֥ה וְאַהֲרֹֽן׃