שִׁ֗יר הַֽמַּ֫עֲל֥וֹת1 אֵ֭לֶיךָ נָשָׂ֣אתִי אֶת־עֵינַ֑י הַ֝יֹּשְׁבִ֗י בַּשָּׁמָֽיִם׃
Ey göklerde oturan, gözlerimi sana kaldırıyorum
Mezmurlar 123
הִנֵּ֨ה כְעֵינֵ֪י עֲבָדִ֡ים אֶל־יַ֤ד אֲֽדוֹנֵיהֶ֗ם כְּעֵינֵ֣י שִׁפְחָה֮ אֶל־יַ֪ד גְּבִ֫רְתָּ֥הּ כֵּ֣ן עֵ֭ינֵינוּ אֶל־יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ עַ֝֗ד שֶׁיְּחָנֵּֽנוּ׃
Hizmetkârların gözleri efendilerinin eline, hizmetçinin gözleri hanımının eline baktığı gibi, işte, bizim gözlerimiz de Tanrımız Yahve’ye öyle bakar, O bize merhamet edene kadar.
חָנֵּ֣נוּ יְהוָ֣ה חָנֵּ֑נוּ כִּֽי־רַ֝֗ב שָׂבַ֥עְנוּ בֽוּז׃
Bize merhamet et, ey Yahve, bize merhamet et, çünkü fazlasıyla aşağılanmaya katlandık.
רַבַּת֮ שָֽׂבְעָה־לָּ֪הּ נַ֫פְשֵׁ֥נוּ הַלַּ֥עַג הַשַּׁאֲנַנִּ֑ים הַ֝בּ֗וּז לִגְאֵ֥יוֹנִֽים׃1
Canımız rahat olanların alaylarına, küstahların küçümsemesine, fazlasıyla doydu.